1 VAN DE 2500: “DAT JE OP DE DERDE VRIJDAG VAN AUGUSTUS KUNT ZEGGEN: DAAR HEB IK AAN MEEGEWERKT”
Sint Jansklooster is een dorp met zo’n 2500 inwoners. Ieder van hen draagt op zijn of haar eigen manier bij aan dat ene bijzondere landelijke evenement dat zij samen mogelijk maken: Corso Sint Jansklooster. Wie zijn deze mensen en waarom zetten zij zich het hele jaar vrijwillig in?
Voor veel jongeren uit Sint Jansklooster is het corso iets waar ze van jongs af aan mee opgroeien. Voor Luuk Pierik lag dat net even anders. Na een verhuizing naar Emmeloord verdween het corsobouwen naar de achtergrond. Maar sinds drie jaar woont hij weer in Klooster en begon het toch weer te kriebelen.
Met vrienden bouwen
"Ik ben verhuisd naar Emmeloord en heb het corsobouwen achter me gelaten. Maar sinds drie jaar woon ik weer in Klooster. Op een gegeven moment begon ik het corsobouwen toch te missen", vertelt het 19-jarige lid van Corsogroep Deurgoan. Waarom juist Deurgoan? Dat antwoord is eigenlijk vrij simpel. Al zijn vrienden bouwden er al en bovendien staat de bouwtent op het terrein van het bouwbedrijf waar hij werkt. "Samen met je vrienden bezig zijn, dingen maken en een corsocreatie bouwen. Dat is gewoon heel erg leuk."
Voor zijn verhuizing was Luuk actief bij een corsogroep in Vollenhove. Inmiddels beleeft hij het corso op een heel andere manier. "Toen was ik jonger en deed ik minder mee aan het bouwen. Nu ben ik veel meer betrokken.”
Geflikt
Het corsovirus heeft hem dus weer volledig te pakken gekregen. "Ja, dat kun je wel zeggen." En bouwen bij Deurgoan is volgens hem extra mooi omdat het soms ook een beetje martelen is. "Als alles in één keer goed gaat, is het ook maar saai. Soms gaat er iets mis en moet je opnieuw beginnen, maar uiteindelijk komt het altijd goed."
De verhoging blijkt wel uit het feit dat hij midden in zijn examens zit, maar toch nog geregeld een avond in de bouwtent te vinden is. Sterker nog: het helpt hem juist. "Het is ook ontspanning. Overdag heb ik tijd om te leren en 's avonds is het fijn om even afleiding te hebben."
Maar gezelligheid en afleiding zijn op meer plekken te vinden. Waarom dan toch zoveel tijd steken in een corsowagen? "Je werkt samen aan een groot project en dat maakt het bijzonder. Op de derde vrijdag van augustus rijdt er een wagen over het parcours en dan kun je zeggen: daar heb ik aan meegewerkt. Dat geeft een mooi gevoel. Als je die wagen ziet rondrijden en je staat met z'n allen te kijken, of je zit onder de wagen voor de besturing en beweging, of je staat erop voor de figuratie, dan denk je toch: dit hebben we maar mooi samen geflikt."
Onverwacht
Dit jaar bouwt Deurgoan aan "KSSST", een hotdogkraam die belaagd wordt door een stel brutale duiven die hun kans schoon zien om een hotdog mee te pikken. Luuk houdt zich bezig met verschillende taken. "Soms ben ik bezig met constructielassen. Soms ben ik onderdelen aan het aflassen of aan het slijpen voor anderen. Ook lassen we doorsnedes; daar zijn we de laatste tijd veel mee bezig geweest. Het mooie daaraan is dat er veel denkwerk in zit en dat je echt vooruitgang ziet. Van een tekening maak je uiteindelijk iets tastbaars."
Of "KSSST" dezelfde euforie gaat opleveren als vorig jaar, moet nog blijken. Want zijn eerste jaar bij Deurgoan leverde direct een prachtige herinnering op. De wagen ‘Hoogtevrees’ eindigde verrassend als vijfde. "Dat was een heel lekker gevoel, ook omdat niemand het verwachtte, wij zelf ook niet. Juist dat maakte het zo mooi. Je hoort steeds andere groepen genoemd worden en uiteindelijk worden wij vijfde. Dat voelt fantastisch."
Bij de prijsuitreiking voelde het bijna als een overwinning op zich. Over negen weken weten ze of dat gevoel opnieuw terugkomt. Tot die tijd wordt er nog volop gebouwd, maar Luuk kijkt alvast reikhalzend vooruit. "De weg ernaartoe is natuurlijk hartstikke gezellig, maar de dag zelf vind ik toch het leukst. De corsodag, dat je alle wagens naar Klooster ziet rijden, de rondgangen en het feest." Wij kunnen ook niet wachten!
