1 VAN DE 2500: “OP DEZE MANIER KAN IK MEER BIJDRAGEN DAN IK NORMAAL HAD KUNNEN DOEN”
Sint Jansklooster is een dorp met zo’n 2500 inwoners. Ieder van hen draagt op zijn of haar eigen manier bij aan dat ene bijzondere landelijke evenement dat zij samen mogelijk maken: Corso Sint Jansklooster. Wie zijn deze mensen en waarom zetten zij zich het hele jaar vrijwillig in?
We zijn een van de beeldbepalende evenementen van de provincie Overijssel. Naast dat dat een grote eer is en een dikke pluim voor alle corsobouwers en de organisatie, brengt het ook verantwoordelijkheid met zich mee. Het betekent namelijk dat je als organisatie alles op orde moet hebben. Daarvoor kan de COV, de organisatie achter Corso Sint Jansklooster, onder andere rekenen op de secretaresse van de corsocommissie: Aline Mooiweer.
Een juryvisie
Haar werkzaamheden kennen volgens haarzelf twee kanten: de leuke en de minder spannende. Aangezien wij ook wel weten dat de meeste lezers het einde van deze tekst niet halen, beginnen we eerst maar met het leuke gedeelte. Aline regelt namelijk onder andere alles rondom de juryleden. Een belangrijke taak, want iedereen in ons dorp wil uiteindelijk die Ereprijs een keer winnen.
"We hebben een bepaalde visie op ons corso: waar we naartoe willen en wat we willen uitstralen. Daar proberen we de juiste juryleden bij te zoeken. Dat zijn vaak corsobouwers en ontwerpers met veel ervaring bij andere corso's. We kijken naar de manier hoe hun ontwerpen gemaakt zijn, de uitstraling en ook naar de ervaring die iemand heeft. Af en toe kiezen we juist bewust voor jong talent: ontwerpers die nog niet twintig ontwerpen op hun naam hebben staan”, vertelt Aline.
Bijdragen
Zij is ook degene bij wie de corso-ontwerpen als eerste binnenkomen. “Dan ben je de eerste en enige die dat weet. Op dat moment krijg ik direct dat corsovirus weer.” Eigenlijk is Aline op die manier nooit echt genezen, want haar taak loopt zo’n beetje het hele jaar door. Dan rijst natuurlijk de vraag waarom je dat eigenlijk zou willen.
"Dat is met de paplepel ingegoten. Toen ik een half jaar oud was, ging ik al mee naar de corsowagen. Als je het bouwen bij je corsogroep al leuk vindt en daarnaast ook nog eerder in het seizoen iets voor het corso kunt betekenen, is dat alleen maar mooi.”
Op die manier kun je dus meer bijdragen aan het corso en er ook langer mee bezig zijn. “Ik ben niet creatief, ik ontwerp niet en ik kan ook niet lassen. Dat vind ik helemaal niet erg, maar ik wil wel iets doen. Ik vind het ontzettend mooi hoe zo'n klein dorp dit samen voor elkaar krijgt. Als ik daar onderdeel van kan zijn door dingen te regelen en ik vind dat ook nog leuk, dan is dat voor mij perfect."
Codewoord: regelen
Want regelen, dát is toch wel het codewoord voor de werkzaamheden van Aline. “Vergunningen, verzekeringen, handboeken en dat soort dingen. Misschien is het de wat saaiere kant van het corso, maar ik ben echt een regelaar. Ik vind dat gewoon leuk."
Maar een euforisch moment als alles goed geregeld is, kent ze niet. “Nee, mijn euforische moment is altijd als alle corsocreaties één ronde hebben gereden. Dan is het goed. Daarna moet ik nog van alles regelen, dus het houdt daar niet op, maar dat is voor mij het mooiste moment. Dan is het goed en doet iedereen mee in de klassering.”
Masker
En dat heeft er weer mee te maken dat haar mooiste corsomoment dan nog moet komen. “Mijn mooiste corsomoment is altijd toch wel dat je als eerste weet wie er wint. En al helemaal als je eigen groep wint, is dat best gek. Maar ook heel leuk.” Op dat moment wordt er namelijk in een klein, geluidsdicht kamertje een feestje gevierd. De laatste keer dat dat gebeurde was in 2023, toen ‘Onraad’ won. Er vond toen een kleine ontploffing plaats. “Daarna gaat die deur open en is het masker weer op. Dan denk je aan hele stomme dingen, zodat je gezicht niets verraadt en ga je weer door met wat je nog moet regelen.”
Over iets meer dan anderhalve maand is het alweer corso. Tot die tijd moet er nog genoeg geregeld worden. Aline heeft er zin in. “Wat corso voor mij zo mooi maakt, is dat ik het echt nog steeds ontzettend knap vind dat iedereen zichzelf elk jaar weer overtreft. Het maakt niet uit of je bovenaan of onderaan eindigt: iedereen probeert ieder jaar beter te zijn dan het jaar ervoor. Elk jaar zeggen we bij de maquettepresentatie al: mooier dan vorig jaar kan het vast niet worden. En dan komen de eerste maquettes binnen en denk je: nou, laat maar. Dat vind ik echt vet. En dit jaar komen ook nog eens elf ontwerpers uit ons eigen dorp, dat is toch fantastisch?”
