1 VAN DE 2500: “Als er iets stukgaat, maak ik het zelf en die kennis kon ik hier goed gebruiken”
Sint Jansklooster is een klein dorp in de Kop van Overijssel, met zo’n 2500 inwoners. Ieder van hen draagt op zijn of haar eigen manier bij aan dat ene bijzondere landelijke evenement dat ze samen mogelijk maken: Corso Sint Jansklooster. Wie zijn deze mensen en waarom zetten zij zich het hele jaar vrijwillig in voor het corso en andere COV-evenementen?
Gerko van der Linde is zo’n vrijwilliger. Hij bouwde tot zijn dertigste mee bij corsogroep After Nero’s en is inmiddels alweer bijna vier jaar actief binnen de CVT. Deze commissie komt gedurende het hele bouwproces langs bij de corsogroepen, geeft advies over veiligheid en techniek en controleert of de twaalf corsocreaties voldoen aan de geldende eisen. Iets wat volgens Gerko steeds beter gaat.
“Ik heb écht het idee dat de plannen steeds beter worden uitgedacht en uitgebreider worden voorbereid. De wagens worden groter en uitdagender en het is mooi om te zien dat groepen ook technisch grote stappen zetten. Je ziet dat er wordt geleerd en dat er wordt gehandeld om het nog beter en vooral veiliger te maken.”
Hoe er wordt gebouwd is een groot verschil met zijn eigen bouwende jaren, merkt hij op.
“Het begint tegenwoordig al bij de maquettepresentatie. Veel maquettes, of onderdelen daarvan, komen uit de 3D-printer. Vroeger was dat een stukje hout en een kwastje verf. Maquettebouwen was totaal anders, en wagenbouwen ook. Technieken gaan vooruit en mensen leren daarmee omgaan. Daardoor worden wagens beter gebouwd.”
Na een verhuizing verwaterde Gerko’s actieve betrokkenheid bij het corso door andere prioriteiten, maar zes jaar geleden keerde hij terug naar het ouderlijk huis. Niet lang daarna sloeg het corsovirus opnieuw toe.
“Ik wilde toch weer iets bijdragen aan het corso, dat zat er nog steeds in. Ik stond als publiek langs het parcours en wilde, zodra er iets misging met een wagen, weten wat het probleem was. Vanuit technisch oogpunt kan ik vaak helpen. Ik wil die helpende hand zijn, zodat een groep weer verder kan en alle wagens volledig mee kunnen doen. Maar om weer lid te worden van een groep zag ik niet zitten, vanwege de tijd, verplichtingen en mijn andere werkzaamheden.”
Hij klopte daarom zelf aan bij de COV en de CVT.
“Ik ben een technische man. Ik ben opgeleid tot trekkermonteur, heb een achtergrond in de metaalbewerking en zit vrijwel altijd op machines. Als er iets stukgaat, maak ik het zelf. Die kennis kon ik hier goed gebruiken. Door de CVT en de corsocommissie te ondersteunen, kan ik toch iets bijdragen aan het evenement, zonder zelf een wagen te hoeven bouwen.”
Iedereen een winnaar dus. Over een paar maanden is de maquettepresentatie, en dat is voor Gerko altijd het moment waarop het weer begint te kriebelen.
“Ik ben altijd heel benieuwd waar de groepen mee komen en hoe dat technisch in elkaar zit.”
Op naar 25 april dan maar!
